UN  D’MES  COEUPS

____________________

 

Quant’ j’ai parti soldat à l’vill’ èd Saint-Queintin,

Ej n’avois pon cor mis èm’s habits d’ fantassin

Qu’in nos dit à tertous qu’i feuroit s’dégrouiller,

Qu’un miniss èd Paris il alloit arriver.

Deins l’cour èd cell’ casern’, èl neinn’main au matin,

Nos éteins alignés comm’ des jonn’ èd lapin ;

Es colonneel i qu’mann’ à tous ces capitainn’

Ed bien r’corder leus homm’s pour qui n’euss rien qu’i trainn’,

A seul’ fin qu’ès miniss, en  reintrant à Paris,

I fuss cor pu conteint qu’quant i n’n étoit parti.

No capitainn’ i dit : El douziemm’ compeingnie

Al ira s’rasseimbler l’long dèl rue dèl sell’rie.

Après ça il espliqu’ çou qu’nos arins à faire

Aussitôt qu’ès miniss déqueindroit dès qu’min d’fer.

Tous ces bleus, comm’ là mi, ils l’éteint-i conteints !

Il’ allint s’erdresser, avoir èd l’agrémeint !

V’là c’grand jour qu’i s’amenn’, in cir’ ses godillots ;

In astiqu’ ses boutons, el cheinturon, l’flingot.

Aveuc min sac au dos sans broncher èj défile ;

In m’fait placer à c’coin tout ein heut dèl rue d’ Isle :

A l’vision dès miniss, j’edvois fair’ un signal

A c’ti d’mes camarad’ qu’il étoit cont’ cell’ hall’,

Pour qu’i faiss’, après mi, in s’mettant face à face

Un eut’ signal oussi à ces soldats d’sus l’place ;

C’étoit tro quat’ batt’ries d’artiflots du dix sept

Puss nos n’ons pon d’canons à nos quater vingt sept !

I n’avoit enn’ mi-heur’, à peu près, qu’j’étois d’gard’

Quant’ èj vois, tout près d’mi, min cousin qu’i m’ergard’.

Ej n’edvois pon parler, mains c’étoit min cousin !

C’étoit pu fort èq mi ; j’li donn’ enn’ pongnée d’main.

- Bé ! c’est bien tchiot heinri ! qu’i dit, quoi qu’tu fais là ?

- J’atteinds pou fair’ un sine qu’ès miniss i soiss là.    

- Qu’meint qu’i feut qu’tu faiss çà ? Moutt’ mèl lé un tchiot peu ?

Ej voorois bien t’y vir’ ; es tu seur èd tin coeup ?

Mi, sans fair’ atteintion, èj saisi min flingot

Ej fais d’mi tour vitemeint, ein li tournant min dos ;

Ein r’gardant cont’ cell’ hall’, j’éyeuve min képi ;

Min camarad’ i m’voit, et pi i fait comm’ mi ;

Patatrac ! boum , boum boum ! v’là ces canons qu’i buq’…

I n’avoit cor enn’ heur’ pour qu’ès train i débuq’ !

No capitainn’ saisi, tout d’suite i dégringol’ ;

I nos donn’ à chacun pou huit jours èd gross’ tol’.

Nos ons volu réponn‘ qu’c’étoit pou essayer ;

Nos érins épantés èd çan qu’nos avins fait ;

Aveuc ces huit crans là, teut il étoit complet.

Es miniss arrivé, in a r’qu’meinché c’l’eubade !

Mains nos n’rigolins pu, mi pi min camarade !

Héreu qu’in a, su l’soir, élvé ces punitions

Et pi qu’ett qu’à minuit, in a eu l’permission

D’aller boir’ enn’ boutell’ à l’santé dès miniss !

Nos n’n ons bu au moins dix ; nos étins pu si triss !

Çà vooloit miux tout d’meum’ qu’èd mett’ ses gros chabots

Et pi, pad’sus l’marché, fair’ huit jours èd rabiot.

 

H.F. Carpentier, Rêveries d’un bohainois, transcription de Marcel Lefèvre